می دانی، شاید مهم نباشد ولی دست کم چیزی هست که وسوسۀ نوشتنش قلقلکم کند.. بله.. امروز اولین روز آذر است و من بعد از سال ها اولین روز ماه را فراموش کردم..

با صبر و حوصله برای همۀ آدم هایی که امروز ایوب وار حرف هایم را شنیدند، پیام تشکر می فرستم.

هر چند غصه خوردم که خواهری جانم این هفته فقط دو روز آمد و امروز هم که نصفه و نیمه، اما شاکی نمی شوم و به خودم یاد آور می شوم که من بخشی از زندگی اش هستم و نه تمامش.. پس حق دارد که بخشی از زندگی اش را با من باشد و نه تمامش را.. مقدار این بخش فرق می کند، بعضی وقت ها زیاد می شود و گاهی پیش می آید که روز ها نمی بینمش. به هر حال هر کجا هست خدایا به سلامت دارش..

حرف زدن با آدم ها همیشه حال آدم را خوب نمی کند. خواهری ام از آن آدم هایی ست که همیشه بعد از حرف زدن هایمان حالم حسابی خوش می شود. اما به هر حال خواهری ام همیشه در دسترس نیست.. امروز از قضا آدم هایی حرف هایم را شنیدند که حالم جا آمدو جای خواهری رفته را کمی تا قسمتی پر کردند..

خودم کردم که لعنت بر خودم باد..

راه رفتن شدیداً و عمیقاً دوای هر درد بی درمان روحی ست. من به راه رفتن ایمان آورده ام و قهوه البته که در وصف نیاید ..

سیاوش:همیشه وقتی فکرشو می کنم تو تمام زندگیم در حال رفتن بودم هی رفتم و نرسیدم. ولی این بار می خوام روی زمین سفت پامو بذارم.

خاموشی دریا، وحید موسائیان.

زیر لحاف گرم و نرمم لم داده ام. یک کاسه رشته چینی داغ درست کرده ام با چاشنی لیمو و سس تند! ... و برای فردا برنامه هایی در سر می پرورانم.

خیلی خسته ام. دیگه جداً خسته ام.

بهم چند تا لطف کنید:

دست از سرم بردارید.

حالم رو نپرسید.

به روی خودتون نیارین که منو می شناسید. فکر کنید من نبودم ... اصلاً ... هیچ وقت!

می شه فقط چند روز تنها برم آمل؟ خیلی تنها؛ بدون این تلفن لعنتی همراه. می شه فردا صبح که بیدار می شم این نباشم ... این جوری نباشه؟ می شه خدا؟؟ با تو ام اگه می شنوی!

لعنت به این زندگی! معلومه که نمی شه! آخه این چه دنیای افتضاحیه که آفریدی؟؟ پس چی کار می کنی اون بالا؟؟ خسته نشدی از بس غر زدم به جونت؟! آخه چقدر تحملم می کنی؟ یه حرکتی ... یه تکونی ... بعدش دیگه خفه می شم. راحت می شی از دستم! نکنه نمی شنوی اصلاً کلاً!!

دو تا عقاب عاشق!!

فهمیدم تمام این چنانی ها و آن چنانی ها، تنها توهم دوران کودکی ام بوده!

باران ِ آبان!